DEBUG YOURSELF

(Virtuous Rider March 2025 debate)

Self-evaluation is the evaluation of the reality in all its aspects. A concept that resonates deeply within the human experience, yet self-evaluation remains one of the most challenging and often unpopular tasks we can undertake. 

The act of evaluating oneself requires a level of introspection that many shy away from, preferring instead the comfort of external validation or the avoidance of uncomfortable truths. As a result, many of us opt for superficial assessments, focusing on external achievements or societal standards rather than delving into the deeper, more nuanced aspects of their identity. 

 To evaluate oneself realistically means to acknowledge one’s flaws, failures, and limitations. This vulnerability can be daunting, as it exposes individuals to the risk of self-criticism and the potential for emotional pain. Many prefer to maintain a facade of confidence and success, avoiding the introspective journey that could lead to greater self-awareness and personal growth. 

When it comes to our motorcycling parallel thinking, evaluate the reason and the ways we ride a motorcycle reveals all the challenges and opportunities outline above. Or maybe it increases the difficulties.  

Sport motorcycle are ego-machines emotionally selected and mostly used for image building. If you count out the people using the bike as intelligent tool of transportation and the ones doing competitive sport, the rest of us like the image and the feeling that a two-wheeler can instantly deliver.  

One can transform the self in a different person, accountants turn into explorers, assistant transform into adventurer and timid employees into daring pilots. Motorcycle is a personality transformer, and it makes difficult to conduct “a comprehensive examination of the self in all its facets — emotional, psychological, social, and moral”. 

Nevertheless, this is the road to maturity, a training plan more difficult than the simple acquisition of technical skill.  

Evaluate correctly the level of competence, the motivation to ride and the readiness of tools at disposal is the simple way to use motorcycle to improve the self.  

The key to this process of evaluation and education is a simple and honest “why?”  

It is the discipline of interrogating the self mentally (or loudly inside the helmet) when on the saddle: asking the reasons for the good move and the reasons for the bad ones. And then we need not to be happy with the first answer, we need to go deep and discover inside what we have in values and virtues that generates the bad and sustain the good: not only on the road but in any aspects of our life. Linking the sef to the meaning of the action. Debugging our software, keep testing it for linear response. 

KENDİNİZİ HATALARINIZDAN ARINDIRIN. 

Öz değerlendirme, gerçekliğin tüm yönleriyle değerlendirilmesidir. İnsan deneyiminde derin yankı bulan bir kavram olmasına rağmen, öz değerlendirme üstlenebileceğimiz en zorlu ve çoğu zaman sevilmeyen görevlerden biri olmaya devam etmektedir. 

 Kendini değerlendirme eylemi, birçok kişinin kaçındığı, bunun yerine dışsal onayın rahatlığını veya rahatsız edici gerçeklerden kaçınmayı tercih ettiği bir iç gözlem seviyesini gerektirir. Sonuç olarak, birçoğumuz yüzeysel değerlendirmeleri tercih eder, kimliklerinin daha derin, daha incelikli yönlerine dalmak yerine dışsal başarılara veya toplumsal standartlara odaklanır. 

 Kendini gerçekçi bir şekilde değerlendirmek, kişinin kusurlarını, başarısızlıklarını ve sınırlılıklarını kabul etmek anlamına gelir. Bu kırılganlık, bireyleri öz eleştiri riskine ve potansiyel duygusal acıya maruz bıraktığı için korkutucu olabilir. Birçoğu, daha büyük bir öz farkındalığa ve kişisel gelişime yol açabilecek iç gözlem yolculuğundan kaçınarak, güven ve başarı görünümünü korumayı tercih eder. 

Motosiklet sürüşümüzle ilgili paralel düşünce tarzımız söz konusu olduğunda, motosikleti sürme nedenlerimizi ve yollarımızı değerlendirmek, yukarıda özetlenen tüm zorlukları ve fırsatları ortaya çıkarır. Ya da belki de zorlukları artırır. 

 Spor motosikletler, duygusal olarak seçilen ve çoğunlukla imaj oluşturmak için kullanılan ego makineleridir. Motosikleti akıllı bir ulaşım aracı olarak kullananları ve rekabetçi spor yapanları saymazsak, geri kalanımız iki tekerlekli bir aracın anında sağlayabileceği imajı ve hissi severiz. 

 İnsan kendini farklı bir kişiye dönüştürebilir; muhasebeciler kaşiflere, asistanlar maceracılara ve çekingen çalışanlar cesur pilotlara dönüşebilir. Motosiklet bir kişilik dönüştürücüsüdür ve “kendini tüm yönleriyle – duygusal, psikolojik, sosyal ve ahlaki – kapsamlı bir şekilde incelemeyi” zorlaştırır. 

 Bununla birlikte, bu olgunlaşmaya giden yoldur, basit teknik beceri ediniminden daha zor bir eğitim planıdır. 

 Yeterlilik seviyesini, sürüş motivasyonunu ve eldeki araçların hazır olma durumunu doğru değerlendirmek, motosikleti kendini geliştirmek için kullanmanın basit yoludur. 

 Bu değerlendirme ve eğitim sürecinin anahtarı basit ve dürüst bir “neden?” sorusudur. 

Bu, motosiklet üzerindeyken zihinsel olarak (veya kaskın içinde yüksek sesle) kendimizi sorgulama disiplinidir: iyi hareketlerin nedenlerini ve kötü hareketlerin nedenlerini sormak. Ve sonra ilk cevapla yetinmemeliyiz, derine inip içimizdeki değerleri ve erdemleri keşfetmeliyiz; bunlar sadece yolda değil, hayatımızın her alanında kötüyü üreten ve iyiyi sürdüren unsurlardır. Benliği eylemin anlamıyla ilişkilendirmek. Yazılımımızı hata ayıklamak, doğrusal yanıt için test etmeye devam etmek.